Γράφω ως δεύτερο πρόσωπο, χάρη στην πρώτη γνώμη που τόλμησα, χάρη σε αυτήν έμαθα πώς να φτάσω εκεί και ότι έπρεπε να διαχειριστώ, γιατί το μέρος είναι πραγματικά αδύνατο να το βρεις, δεν μπορείς καν να το δεις από την παραλία Μοντζιόβε. ΑΥΤΟ είναι ένα μέρος βγαλμένο από ένα ΠΑΡΑΜΥΘΙ, είναι η κερασάκι στην τούρτα, ανάμεσα στους βράχους, παραλίες μέχρι 10 μέτρα μήκος, πρόσβαση μόνο από νερό δίπλα στον τοίχο των βράχων, σε μια στιγμή άλλη, άλλη, άλλη, και υπάρχουν τέτοιες κλειστές παραλίες για περίπου 0.5-1 χλμ, μέχρι που τελικά έφτασα σε μια κανονική παραλία κοντά στο χωριό, αλλά αυτές οι έρημες παραλίες σαν από ταινία, και αυτές οι ρωγμές στους βράχους, κουβαλούσα ένα σακίδιο στο κεφάλι μου για να μην βραχούν τα ρούχα και ο εξοπλισμός μου, δυστυχώς βράχηκε λίγο... 😭😂 Η προηγούμενη άποψη έγραψε ότι είναι καλύτερα να πάτε από την αριστερή πλευρά του βουνού Μόντε Τζιόβε, δηλαδή από την πλευρά της παραλίας του χωριού Μοντζιόβε, και καθώς περπατούσα από τον Ολιβιέρι και από το μονοπάτι από τη Βασιλική στο Τιντάρι, κατέβηκα στο χωμάτινο μονοπάτι που κατεβαίνει τον δρόμο SS113, πέρασα κάτω από την εθνική οδό, μετά το μονοπάτι πέρασε κάτω από τις σιδηροδρομικές γραμμές και κυριολεκτικά μετά από 5 μέτρα ήμουν σε μια ελαφρώς πιο ευρεία άγρια παραλία. Στην αριστερή πλευρά είδα μια μικρή παραλία χωρισμένη από βράχους με ένα όμορφο παράθυρο σκαλισμένο από τη φύση. Από την πρώτη γνώμη ήξερα ότι ήταν δυνατό να περάσω από τους βράχους, οπότε δοκίμασα, ήταν δυνατό, λίγο και από νερό επίσης. Υπήρχαν νέοι Ιταλοί εκεί, μετά από λίγο που έφτασα εκεί άρχισαν να συγκεντρώνονται και όχι από εκεί που ήρθα, αλλά στην αντίθετη κατεύθυνση, άρχισαν να περνούν από το νερό κοντά στους βράχους. Άρχισα να τους φωνάζω, ο τύπος γύρισε πίσω και μου είπε ότι ήταν δυνατό να διασχίσω το νερό, πολύ κοντά στους βράχους και όπως ανέφερα θα ήταν περίπου 1 χλμ μέχρι το χωριό από αυτήν την πλευρά (και θα έπρεπε να περπατήσω 7 χλμ για να επιστρέψω στον δρόμο και να φτάσω στο Μοντζιόβε, με καθησύχασε ότι είναι πραγματικά δυνατό, ότι δεν είναι πολύ δύσκολο, ένα μέρος είναι λίγο πιο βαθύ (είμαι 155 εκ. ψηλή) αλλά υπάρχει πέρασμα στους βράχους, μια ψηλή ρωγμή, και με αυτόν τον τρόπο περνώντας από μικρότερα ή ελαφρώς πιο ευρεία έφτασα στο μέρος όπου είναι ορατοί αυτοί οι δύο σκεπτόμενοι που στέκονται στο νερό, αυτός είναι ο Michelin Man για μένα 😭😂 Επισυνάπτω το τμήμα της διαδρομής μου που έγραψα παραπάνω, με σειρά αριθμών, ξέρω ότι δεν θα βοηθήσει πολύ γιατί οι φωτογραφίες δεν είναι διαδραστικός χάρτης, εντόπισα το τμήμα όταν βγήκα από τον δρόμο SS113 στους χάρτες Google αλλά σε δορυφορική θέα, αλλά με ισχυρό ζουμ στην κανονική έκδοση αποδείχθηκε ότι ήταν ορατό επίσης. Ίσως δεν θα έπρεπε να το επαινώ τόσο, γιατί οι μάζες θα ενδιαφερθούν και η αγριότητα θα τελειώσει 😁
Zix
Αρχάριος παραθεριστής
Αχ, η παραλία. Ένα μέρος όπου η άμμος συναντά τη θάλασσα και ο ήλιος χτυπά κάτω στο δέρμα σας σαν ένα φλογερό σφυρί. Είναι ένας τόπος ομορφιάς, ηρεμίας, ... Ω, ποιος αστειεύομαι; Είναι απλώς μια δέσμη άμμου και νερού.
Αλλά hey, αν βρίσκεστε σε τέτοια πράγματα, αυτή η παραλία είναι πολύ ωραία. Η άμμος είναι μαλακή και λευκή και το νερό είναι καθαρό και φιλόξενο. Υπάρχουν πολλά σημεία για να τοποθετήσετε και να απολαύσετε μερικές ακτίνες ή να κάνετε μια βουτιά και δροσερό.
Και ας μην ξεχνάμε τους ανθρώπους που παρακολουθούν. Δεν υπάρχει τίποτα σαν να βλέπεις όλους τους ηλιακούς τουρίστες να σκοντάφτουν στα πακέτα τους και τα πακέτα Fanny. Είναι σαν μια παρέλαση κακών επιλογών μόδας.
Συνολικά, αν ψάχνετε για ένα μέρος για να πάρετε λίγο ήλιο, άμμο και αμφισβητήσιμες επιλογές μόδας, αυτή η παραλία αξίζει σίγουρα μια επίσκεψη. Απλά μην ξεχνάτε το αντηλιακό.