Ήσυχη παραλία, προσβάσιμη μόνο με βάρκα προς το παρόν καθώς ένα τμήμα του μονοπατιού είναι κλειστό. Κανονίστε μια βάρκα κοντά στην είσοδο του πάρκου. Μας κόστισε 90 ρινγκίτ για τη βάρκα (με επιστροφή) και 50 ρινγκίτ το άτομο για να εισέλθουμε στο πάρκο. Υπάρχουν βασικά φαγητά και ποτά στην παραλία Μάινκι και φυσικά, πίθηκοι. Επιλέξαμε να περπατήσουμε το πρώτο τμήμα του μονοπατιού και στη συνέχεια συναντήσαμε τη βάρκα στο λιμάνι του Τελούκ Αϊλίνγκ. Ωραία βόλτα στη ζούγκλα με λίγο ανηφόρα και κατηφόρα - μόνο για σίγουρους περιπατητές καθώς υπάρχουν πολλές ρίζες και ανώμαλα σκαλοπάτια.
Η παραλία Μάινκι είναι πιθανότατα ένα από τα καλύτερα παραδείγματα για τα προβλήματα που προκάλεσε η πανδημία COVID στη τοπική τουριστική βιομηχανία. Και ελπίζω να μπορέσω να διορθώσω λίγο την κατάσταση, καθώς αυτή η παραλία είναι πιθανότατα μία από τις καλύτερες στο νησί Πενάνγκ.
Ο σύντροφος και εγώ αποφασίσαμε να κάνουμε πεζοπορία προς την παραλία Μάινκι σκεπτόμενοι ότι θα είναι ένα όμορφο και εύκολο ταξίδι περίπου 90 λεπτών. Το πρώτο τμήμα του ταξιδιού προς το κέντρο ερευνών του πανεπιστημίου είναι πράγματι έτσι, αν και πρέπει να προσέχετε για μερικά σπασμένα σκαλιά εδώ κι εκεί.
Αυτό που ο φρουρός στην είσοδο δεν μας είπε ωστόσο, ήταν ότι στο δεύτερο τμήμα του ταξιδιού, το μονοπάτι δεν είχε συντηρηθεί (δείτε τις εικόνες παρακάτω). Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να αναζητήσουμε την παλιά διαδρομή καθώς δεν υπήρχε καμία ένδειξη για το πού ήταν προηγουμένως, μέχρι να βρούμε τα ερείπια του παλιού τσιμεντένιου μονοπατιού. Από την παραλία με τον ερευνητικό σταθμό, δεν υπάρχουν άλλες ενδείξεις μέχρι να είστε καλά μέσα στη ζούγκλα, οπότε αν αποφασίσετε να πεζοπορήσετε εκεί, να είστε προετοιμασμένοι ότι πρόκειται για μια περιπέτεια, που δεν είναι όλοι κατάλληλοι για αυτό (σίγουρα δεν ήμουν). Χρειαστήκαμε περίπου 3 ώρες από την είσοδο στην παραλία για ένα μονοπάτι που συνήθως θα χρειαζόταν 90 λεπτά εάν είχε συντηρηθεί. Η κακή κατάσταση του μονοπατιού σημαίνει επίσης ότι πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί για να μην τραυματιστείτε, καθώς υπάρχουν σπασμένοι χάλκινοι σωλήνες, καταρρέοντα τσιμέντα και σάπια ξύλα παντού. Αν κάποιος αγαπά τις περιπέτειες και είναι καλά προετοιμασμένος (ψυχικά και σωματικά), η πεζοπορία είναι πολύ διασκεδαστική ωστόσο, με πολλές πιθανότητες να δείτε την τοπική άγρια ζωή.
Η παραλία από μόνη της είναι μόνο μια κέλυφος της πρώην δόξας της, αλλά οι άνθρωποι κάνουν το καλύτερο δυνατό για να την ξαναχτίσουν και να προσφέρουν βασικές αναψυκτικές και φαγητό. Είναι ένα ευχάριστο μέρος, με ωραίους ανθρώπους και όταν ήμασταν εκεί η παραλία ήταν όσο πιο καθαρή μπορούσε να αναμένεται από μια παραλία που γειτονεύει με τα στενά της Μαλαισίας.
Στον δρόμο επιστροφής αποφασίσαμε να πάρουμε τη γρήγορη βάρκα, η οποία ήταν μια διασκεδαστική και πολύ γρήγορη βόλτα, αν και όχι και τόσο οικονομική.
Συνολικά, μια ωραία ημερήσια εκδρομή αν και η πεζοπορία δεν συνιστάται αν σκοπεύετε να πάτε σε άλλες περιοχές του εθνικού πάρκου. Σε αυτή την περίπτωση, η γρήγορη βάρκα προς την παραλία Μάινκι και μια πεζοπορία μετά μπορεί να είναι η καλύτερη επιλογή.