De koninklijke rondleiding
Koningin Jacqueline de EERSTE ontmoette vandaag het grote wilde strand.
Het grote enge lawaaiige bewegende blauw, omzoomd met handgemaakt kant en afgezet met witte kwastjes.
Het tapijt was bleek en zacht, wat aanzienlijke inspanning vergde van de Weduwe.
Het tapijt was bezaaid met bloemachtige ornamenten, typisch voor deze mensen, bloemen en kwastjes leken overal te zijn.
Eigenlijk mauve, rode en botergele zeewieren.
Vreemde wezens loerden hier en daar, en ik dacht dat ze misschien wilden spelen, maar ze lagen roerloos, met hun poten in de lucht, dus kon ik ze niet achtervolgen.
Aangespoeld hout en dunne, door de zee omgespoelde takken.
Harde stukjes, helemaal niet lekker, en nogal ongemakkelijk voor mijn kleine tenen, gedeeltelijk blootgesteld, enigszins als slecht verborgen traktaties.
Dat grote lawaaiige spul sprong op en maakte me nat, koude natte likjes, dat hoorde niet bij de deal. In de late namiddag schaduwen, met het gebrek aan warme geruststellende zon, maakt nat zijn je koud en beslist ongelukkig. Waarom zouden de mensen me mee naar zo'n uitje nemen?
Toen ontdekte ik schattige kleurrijke slakachtige speelgoedjes in roze en paars met gevleugelde glanzende dingen die door het tapijt gluurden. Blijkbaar waren die vroeger levend en plezier hebbend, maar nu zitten ze gewoon en wachten, wachten waarop?
Misschien als de mensen de zon weer vinden, kunnen we dit allemaal opnieuw proberen. Het leven is zoveel leuker in de zonneschijn en warmte.
Dat was dus het strand.
Mooi strand, heeft veel mooie schelpen, enige is dat er geen strandwachten zijn en redelijk wat rotsen waardoor het gevaarlijk is om er te zwemmen, maar wel heel schoon en heerlijk strand om op te wandelen en schelpen op te rapen, mijn kinderen vonden het geweldig.