Het pad hier is beslist rocky, hobbelig en tijdrovend. We namen onze kleine milieuvriendelijke huurauto die heel weinig bodemvrijheid had. Als je langzaam gaat en grote hobbels en scherpe of gekartelde rotsen uit de grond vermijdt, is het te doen. Zodra je op de “dirt” weg bent, schatte google dat we nog 25 minuten over hadden, maar het kostte ons 45 minuten. We waren overdreven voorzichtig omdat als we onze band zouden lekrijden of de auto beschadigden, dat erger zou zijn en het wachten op een takelwagen zou nog langer duren. Als je deze weg tijdens regen of natte omstandigheden gaat, neem dan zeker een auto met 4x4-aandrijving / dikkere banden. Het strand is ook meer insectenrijk hier omdat het meer afgelegen en “moerassig” is naar de binnenlanden. Zodra je je auto aan het einde van de weg parkeert, wandel je helemaal naar buiten langs de kust naar het punt, je komt bij een prachtig punt waar heel weinig of niemand zal zijn. Wij waren de enige hier gedurende 2 uur totdat een kleine privéboottour opdook, zij bleven ongeveer 20 minuten en vertrokken. Taylor Beach was leuker qua geen insecten, maar het water hier was geweldig en we waren de enige. Een paar jetski's en vissersboten reden voorbij terwijl ze naar andere delen van het eiland gingen. Als je de tijd hebt, was dit voor ons een hele dag evenement. Neem je water snacks mee en geniet van het water. Sommige mensen kwamen alleen om foto's met de boot te maken en vertrokken. Split rock is ook niet ver van deze locatie, sommige mensen gingen daarheen. Als je een drone vliegt, is er een luchthaven in de buurt.
Het is een prachtige plek. Je kunt links naar het einde van die heuvel/rots wandelen, er is een enorm havikennest op de tweede ontoegankelijke rots, we hebben enkele van de beroemde pirateninscripties in de rots gezien (uit de 19e eeuw).
Aan de rechterkant zijn er verlaten stranden, mogelijk het witste zand en het helderste water van Providenciales. We zagen geen zeesterren, ondanks dat we helemaal naar Starfish Beach liepen. Er zijn af en toe ATV's en we zagen enkele mensen die helemaal hierheen reden.
We reden hierheen in een kleine sedan zonder problemen, maar ik raad het alleen aan als je ervaring hebt met rijden op stenen en je eigen bodemvrijheid kunt inschatten en een zeer behendige bestuurder bent. Als je hier komt via de hoofdweg die door Google Maps wordt voorgesteld, zijn er drie enge rotsachtige heuvels, maar het verbetert daarna. Als ik zeg eng, bedoel ik dat je ervoor moet zorgen dat je met je wielen bovenop de gladdere rotsen rijdt om ervoor te zorgen dat de onderkant van de auto vrij blijft.
Eerlijk gezegd was het veel beter geweest in een Jeep, ik had bijna in een rechte lijn kunnen rijden.
We kwamen terug via een weg die het Chalksound park volgt (je ziet er niet veel van). Tegen het einde kom je een groeve tegen, VOLG op dat moment Google Maps niet, tenzij je een Jeep of iets dergelijks hebt. Het is het beste om rechtsaf te slaan op de bredere weg. We begonnen Google Maps te volgen, ook op een smalle weg die slecht was (overwoekerd gras dat de onderkant van de auto raakte) tot op een punt waar de weg geblokkeerd was. Er was een zijweg aan de bovenkant van de heuvel en we namen die totdat we een gebied met enige bouw, een onverharde achterweg en uiteindelijk de hoofdweg tegenkwamen, maar we waren bang dat we op dat moment helemaal terug naar de groeve zouden moeten.
Dus over het algemeen raad ik het NIET aan om dit alles met een auto te doen, maar het is haalbaar en zonder enige beschadiging.