Rohan Mehta
Beginnende strandganger
Het strand is een prachtig toevluchtsoord van rust dat zeker je zintuigen zal betoveren. Onderdompelen in de serene omgeving en genieten van de schoonheid van de natuur. Je zult ongetwijfeld genieten van de sfeer van deze idyllische locatie.
De spreker kijkt uit over een kalme zee, en observeert de volheid van het tij en de maan die op het water weerspiegelt. Kijkend over het Engelse Kanaal, ziet de spreker de lichten van de Franse kust vervagen, terwijl de kliffen van de Engelse kust hoog en helder oprijzen, en de baai lijkt kalm. Plotseling richt de spreker zich tot iemand anders en verzoekt deze persoon om te komen kijken naar wat de spreker kijkt, en te genieten van de aangename lucht van de nacht. De spreker voelt dat er iets niet helemaal in orde is, en beschrijft het spetteren waar het water de maanverlichte grond ontmoet. De spreker instrueert de ander om naar het geluid van de kiezels te luisteren terwijl de golven ze heen en weer bewegen, het strand op en weer terug. De spreker merkt deze langzame herhalende actie op en identificeert deze met eeuwige verdriet.
Opeens denkt de spreker aan de oude Griekse toneelschrijver Sofokles, en stelt zich voor dat Sofokles hetzelfde verdriet hoort in de Egeïsche Zee als de spreker nu aan de Engelse kust hoort. Sofokles, in de geest van de spreker, vergelijkt het treurige geluid van de golven met de algemene smart van de mensheid, die zich als golven voortbeweegt. De spreker merkt dan een andere gedachte op die met het geluid van de zee komt.
Deze volgende gedachte uitleggen, beschrijft de spreker religieus geloof als een zee die ooit vol was zoals het tij. In die tijd reikte het rond de aarde als een gordel. Nu, echter, hoort de spreker alleen het treurige terugtrekken van die zee. Terwijl de Zee van Geloof kleiner wordt, zegt de spreker, verdwijnt het in de atmosfeer en laat het de randen van de wereld bloot liggen.
De spreker richt zich plotseling tot de metgezel als "liefde" en verklaart wanhopig dat ze elkaar met eerlijkheid en authenticiteit moeten behandelen. Dit is omdat de wereld, hoewel deze een droomachtige kwaliteit van verscheidenheid, schoonheid en nieuwheid heeft, in feite geen vreugde, liefde of helderheid biedt. Evenmin, beweert de spreker, kan het zekerheid, vrede of verlichting van pijn bieden. De spreker vergelijkt hun gezamenlijke situatie met het staan op een vlak en donker stuk land, dat verstrikt is in de chaos van vechten. Hier gaan de gevechten tussen onwetende groepen door onder de schuiling van de duisternis.